Πρίν πολυ πολύ καιρό στα παλιά τα χρόνια, που λένε, μάλλον μιλαμε για μια εποχή μετά το 1800 οι γάμοι γίνονταν με συνοικέσιο. Μετά απο πρόχειρη σκέψη και αφού είχαν κάνει οι πατεράδες τις μοιρασίες με τις προίκες και είχαν τα πάντα συμφωνημένα όπως τα θέλανε, κατα το άγραφο πρςτόκολλο των προξενιών,καλλούσαν τον γαμπρό στο σπίτι της νύφης για ένα λυκούλειο γεύμα και για τα καλοσωρίσματα στο νέο του σπιτικό. Πιθανών για χαλαρή κουβέντα, λίγο χορό και καλύτερη γνωριμία με την νύφη, μιάς και μέχρι τότε την είχε δει μόνο απο μια ασπρόμαυρη κακοτυπομένη φωτογραφία και φυσικά του άρεσε έτσι κι αλλιώς. Μετά λοιπον απο το πλούσιο αυτό γευμα με τα γαμοπύλαφα και τα κατσικάκια στο τραπέζι και αφού ο γαμπρός είχε διπλαρώσει το κατσικάκι και είχε καταφέρει ελάχιστα να συνεφέρει το στομάχι του(χωρίς σόδα!) μετά απο μιά απολαυστική πίπα,μιας και ήταν ορισμένης ηλικίας και μπορούσε να καπνίζει ελεύθερα. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο πατέρας θυμάται δήθεν πως έχει κάτι πολυ επείγουσες δουλειές που δεν παίρνουν αναβολή και χρειάζεται οποσδήποτε να κόψει κάτι ξύλα, που είχε μαζέψει για διάφορες δουλειές και μιας και ήταν βαριά δουλειά και επίπονη σκέφτηκε να ζητήσει τη βοήθεια του γαμπρού. Στο τέλος ο γαμπρός κατέληγε να έχει κόψει κανα κάρο κούτσουρα τελειώνοντας μια δουλειά που απαιτούσε καμια βδομάδα για να τελειώσει.
Το έθιμο αυτό (που το ξέρανε όλοι, τυχαία, εκτός απο τον γαμπρό), έχει τόσο παλιά τις ρίζες του και αποσκοπούσε να εξετάσει πόσο γεροδεμένος ήταν ο γαμπρός που έπαιρνε την νύφη και αν θα μπορούσε και αυτός να τα βγάλει πέρα με τέτοιες δουλειές. Ο γαμπρός βέβαια ήταν έτσι κι αλλιώς παιδί του αγρού και της σκληραγωγίας και τα κατάφερνε περίφημα σε οποιαδήποτε χειρωνακτική εργασία. Μετά και απο αυτή τη δοκιμασία οι πάντες ήσαν ευχαριστημένη και η νύφη που θα έχει έναν τόσο γερό άντρα στο κρεβάτι της...
Τετάρτη 8 Οκτωβρίου 2008
Τρίτη 7 Οκτωβρίου 2008
Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985
H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά
σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να
περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό
ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο
το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε
ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το
«σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και
μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς
κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς
δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.
Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες
κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε
ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε
κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη
μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους
δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε
τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει
τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα
και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν
με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο
ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και
μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως
κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια
νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά
φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν
πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες
με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να
βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά
βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό,
αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω,
τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε
χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι
εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε
σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και
δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους
φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους
γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν
υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να
συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο
άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να
περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες
στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς
μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην
άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια
κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο
chat room και γράφοντας ; ) : D : P
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά
μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά
παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να
μεγαλώσεις σαν παιδί...
Τρίτη 4 Σεπτεμβρίου 2007
Τρίτη 7 Αυγούστου 2007
Το νερό.....
Γράμμα γραμμένο
το έτος 2070
Είμαστε το έτος 2070.
Είμαι 50 χρονών μα φαίνομαι 85.
Έχω πολλά προβλήματα γιατί πίνω πολύ λίγο νερό.
Νομίζω πως δε μου μένει πια πολύς καιρός.
Σήμερα, είμαι ένας από τους πιο ηλικιωμένους στην κοινωνία που ζω.
Θυμάμαι όταν ήμουν 5 χρονών,
Όλα ήταν διαφορετικά.
Υπήρχαν πολλά δέντρα στα πάρκα, τα σπίτια είχαν ωραίους κήπους και μπορούσα
να είμαι κάτω από το ντουζ περίπου μια ώρα.
Τώρα χρησιμοποιούμε πετσέτες με ορυκτέλαιο
για να πλυθούμε.
Πριν, όλες οι γυναίκες επιδείκνυαν
τα όμορφα μαλλιά τους.
Τώρα, πρέπει να ξυρίζουμε το κεφάλι
για να το διατηρούμε καθαρό
χωρίς να χρησιμοποιούμε νερό.
Πριν, ο πατέρας μου έπλενε το αυτοκίνητο με το λάστιχο του ποτίσματος.
Σήμερα, απαγορεύεται αυστηρά
από το νόμο τέτοια χρήση.
Θυμάμαι πως υπήρχαν πολλές διαφημίσεις που έλεγαν: ”ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΝΕΡΟ”,
αλλά κανείς δεν έδινε προσοχή.
αλλά κανείς δεν έδινε προσοχή.
Οι άνθρωποι πίστευαν
πως το νερό είναι
ανεξάντλητο.
Σήμερα, όλα τα ποτάμια, τα φράγματα, οι λίμνες και οι υδροφόροι ορίζοντες είναι ανεπανόρθωτα μολυσμένα ή αποξηραμένα.
Το τοπίο τριγύρω δεν είναι πια
παρά μια απέραντη έρημος.
Οι γαστρεντερικές λοιμώξεις, οι δερματοπάθειες
και οι κακώσεις του ουροποιητικού
είναι οι κυριότερες αιτίες θανάτου.
Η βιομηχανία έχει παραλύσει και το ποσοστό ανεργίας
είναι δραματικά υψηλό.
Τα εργοστάσια αφαλάτωσης θαλασσινού νερού είναι ο κύριος τομέας απασχόλησης.
Τα εργοστάσια αφαλάτωσης θαλασσινού νερού είναι ο κύριος τομέας απασχόλησης.
Δίνουν στους εργαζόμενους
πόσιμο νερό αντί για μισθό.
Οι επιθέσεις για ένα μπιτόνι νερό
είναι συνεχείς μέσα στους έρημους δρόμους.
Η διατροφή είναι 80% συνθετική.
Πριν, συνιστούσαν να πίνουμε
8 ποτήρια νερό την ημέρα.
Σήμερα, δεν μπορώ να πιω παρά μισό ποτήρι.
Επειδή δεν μπορούμε να πλύνουμε τα ρούχα μας, τα πετάμε, κάτι που αυξάνει τον όγκο των σκουπιδιών.
Ξαναγυρίσαμε στη χρησιμοποίηση των βόθρων όπως τον προηγούμενο αιώνα, επειδή οι υπόνομοι δε δουλεύουν πια εξαιτίας της έλλειψης νερού.
Οι άνθρωποι είναι αντιμέτωποι με το φόβο: τα σώματά τους είναι ασθενικά, ζαρωμένα από την αφυδάτωση, πληγιασμένα εξαιτίας της υπεριώδους ακτινοβολίας που δε φιλτράρεται πλέον από την ατμόσφαιρα εξαιτίας της τρύπας του όζοντος.
Εξαιτίας της ξηροδερμίας, μια νέα γυναίκα
20 χρονών φαίνεται 40.
Οι επιστήμονες κάνουν
έρευνες, αλλά δεν υπάρχει καμιά λύση ορατή.
Δεν μπορούμε να κατασκευάσουμε νερό.
…κάτι το οποίο επιφέρει
Το οξυγόνο επίσης έχει μειωθεί εξαιτίας της έλλειψης δέντρων, κάτι το οποίο μειώνει το νοητικό επίπεδο των νέων γενεών.
Η μορφολογία των σπερματοζωαρίων ενός μεγάλου
αριθμού ατόμων έχει αλλάξει…
…κάτι το οποίο επιφέρει
πολλές γεννήσεις παιδιών θυμάτων της ανεπάρκειας, των μεταλλάξεων και των δυσμορφιών.
Ο μέσος όρος ζωής είναι τα 35 χρόνια.
Μην τους αφήσουμε μια κόλαση για κληρονομιά…
Ας τους αφήσουμε τη ζωή!
Η κυβέρνηση μάς υποχρεώνει να πληρώνουμε για τον αέρα που αναπνέουμε:
137 m3 το άτομο την ημέρα.
137 m3 το άτομο την ημέρα.
Αυτοί που δεν μπορούν να πληρώσουν διώχνονται από τις «ζώνες αερισμού", που είναι εξοπλισμένες με γιγάντιους μηχανικούς πνεύμονες που δουλεύουν με ηλιακή ενέργεια.
Ο αέρας δεν είναι πολύ καλής ποιότητας, αλλά τουλάχιστον μπορούμε να αναπνέουμε.
Ο μέσος όρος ζωής είναι τα 35 χρόνια.
Μερικές χώρες πέτυχαν να διαφυλάξουν νησίδες βλάστησης με καθαρό τρεχούμενο νερό.
Αυτές οι ζώνες επιβλέπονται πολύ στενά από τον στρατό.
Το νερό έγινε ένα είδος σπάνιο,
ένας θησαυρός
ανεκτίμητος,
πολύ περισσότερο από τον χρυσό ή τα διαμάντια.
Εδώ όμως, δεν υπάρχουν πια δέντρα γιατί
δε βρέχει σχεδόν ποτέ.
Και όταν αρχίζει να βρέχει, δεν πέφτει παρά όξινη βροχή.
Δεν υπάρχουν πλέον εποχές εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών (φαινόμενο του θερμοκηπίου) από τις δραστηριότητες του ανθρώπου του 20ου αιώνα που μόλυναν το περιβάλλον.
Και όμως είχαμε προβλέψει
ότι έπρεπε να φροντίσουμε το περιβάλλον μας,
αλλά κανείς δεν έκανε τίποτα.
Όταν η κόρη μου με ρωτάει να της αφηγηθώ
πώς ήταν όταν εγώ ήμουν νέος,
της διηγούμαι πώς τα δάση ήταν όμορφα.
Της μιλάω για τη βροχή, τα λουλούδια, την ευχαρίστηση του να κολυμπάς και να ψαρεύεις στα ποτάμια και τις λίμνες και του να πίνεις όσο νερό θέλεις.
Και για την καλή υγεία των ανθρώπων.
Με ρωτάει:
- Μπαμπά! Γιατί δεν υπάρχει πια νερό;
Έχω λοιπόν ένα κόμπο στο λαιμό...
Δεν μπορώ να σταματήσω να με θεωρώ ένοχο,
γιατί ανήκω στη γενεά που ολοκλήρωσε την καταστροφή του περιβάλλοντος,
μη παίρνοντας στα σοβαρά τις αμέτρητες προειδοποιήσεις.
Ανήκω στην τελευταία γενεά
που θα μπορούσε να αλλάξει την πορεία των πραγμάτων,
αλλά αποφάσισε διαφορετικά.
Σήμερα τα παιδιά μας το πληρώνουν ακριβά.
Ειλικρινά, πιστεύω πως η ζωή πάνω σ’ αυτή τη γη
δε θα είναι δυνατή από δω και πέρα
γιατί η καταστροφή του περιβάλλοντος
έφτασε σ’ ένα σημείο όπου δεν έχει επιστροφή.
Πώς θα ήθελα να γυρίσω πίσω
και με κάποιο τρόπο να έκανα να καταλάβει
ολόκληρη η ανθρωπότητα ...
... στη στιγμή που μπορούμε ακόμα να κάνουμε κάτι για να σώσουμε τον πλανήτη μας!
Μην τους αφήσουμε μια κόλαση για κληρονομιά…
Ας τους αφήσουμε τη ζωή!
Auteur : Ria Ellwanger, en collaboration avec Lopez Chavez Ariel Alahin riaellw@globo.com , alainlopez909@hotmail.com
Texte : revue "Crónica de los Tiempos“, d’avril 2002.
Musique: Chopin - Tristesse
Images : Getty Images
Traduction française “maison”: Eva Sagasti generationsfutures.net
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)