Ελληνίδα Μάνα!

Χτυπάει το τηλέφωνο. Η Ελληνίδα μάνα το σηκώνει κι ακολουθεί ο εξής διάλογος:

Ελληνίδα Μάνα: Ναι;
Κόρη: Γεια σου μαμά. Μπορείς να μου κρατήσεις τα παιδιά απόψε;
Ελληνίδα Μάνα: Θα βγεις;
Κόρη: Ναι.
Ελληνίδα Μάνα: Με ποιον;
Κόρη: Μ' ένα φίλο.
Ελληνίδα Μάνα: Ειλικρινά δε μπορώ να καταλάβω γιατί άφησες τον άντρα σου. Τόσο καλό παιδί!
Κόρη: Δεν τον άφησα εγώ, ΑΥΤΟΣ με άφησε!
Ελληνίδα Μάνα: Τον άφησες να σε αφήσει και τώρα βγαίνεις έξω με τον καθένα.
Κόρη: Δε βγαίνω με τον καθένα. Μπορώ να σου φέρω τα παιδιά;
Ελληνίδα Μάνα: Εγώ δε σ' άφησα ποτέ για να βγω έξω με κανέναν άλλο, παρά μόνο με τον πατέρα σου.
Κόρη: Ναι, αλλά έκανες ένα σωρό πράγματα που δεν τα κάνω εγώ.
Ελληνίδα Μάνα: Τώρα τι υπονοείς;
Κόρη: Τίποτα. Θέλω απλά να μου πεις αν μπορείς να κρατήσεις τα παιδιά απόψε.
Ελληνίδα Μάνα: Θα περάσεις τη νύχτα μαζί του; Τι θα πει ο άντρας σου άμα το μάθει;
Κόρη: Ο ΠΡΩΗΝ άντρας μου εννοείς! Δε νομίζω πως θα τον νοιάξει. Από τότε που έφυγε από το σπίτι, αμφιβάλλω αν κοιμήθηκε ποτέ μόνος!
Ελληνίδα Μάνα: Άρα λοιπόν θα κοιμηθείς στο σπίτι αυτουνού του χαμένου;
Κόρη: Δεν είναι χαμένος.
Ελληνίδα Μάνα: Όποιος άντρας βγαίνει με μια χωρισμένη με παιδιά είναι χαμένος και παράσιτο.
Κόρη: Κοίτα, δε θα το συζητήσω. Να τα φέρω τα παιδιά από κει ή όχι;
Ελληνίδα Μάνα: Άμοιρα παιδάκια μου με τέτοια μάνα.
Κόρη: Τι εννοείς με ΤΕΤΟΙΑ μάνα;;;
Ελληνίδα Μάνα: Χωρίς σταθερότητα. Εμ, γι' αυτό έφυγε ο άντρας σου.
Κόρη: Μα ακούς τι λες; Είσαι απαράδεκτη! Δε ντρέπεσαι!
Ελληνίδα Μάνα: Μη μου φωνάζεις εμένα! Πάω στοίχημα ότι κι αυτουνού του χαμένου έτσι του φωνάζεις!
Κόρη: Μπα, τώρα ανησυχείς για τον χαμένο;
Ελληνίδα Μάνα: Ααα, βλέπεις που το παραδέχεσαι πως είναι χαμένος; Το ήξερα εγώ!
Κόρη: Μαμά κλείνω.
Ελληνίδα Μάνα: Κάτσε παιδί μου! Μη κλείνεις! Τι ώρα θα μου φέρεις τα παιδιά;
Κόρη: Ούτε θα σου τα φέρω, ούτε θα βγω έτσι που μ' έσκασες!
Ελληνίδα Μάνα: Μα βρε παιδάκι μου, άμα δε βγαίνεις ποτέ έξω, πώς θα γνωρίσεις κανένα καλό παιδί;

Τα χθεσινά μυστικά.

Μελίτα δεν παίζεται!Με ικανοποιεί απόλυτα η στάση της και δε μου φαίνεται καθόλου παραμυθένια ή εξωπραγματική. Στην εποχή μας θα μου φαινόταν φυσιολογική μια τέτοια αντίδραση, με τόσα που βλέπουμε παιδιά εξώγαμα, διπλές και τριπλές σχέσεις, ομοφυλοφυλία. Τα έχουμε δει όλα πια!

Όσο για τη Δάφνη, κρίμα, έχει μπλεχτεί σε ένα φαύλο κύκλο απο συναισθήματα και αποθυμένα και χάνει τον Νικόλα. Θα θελα να την δω να σούρνεται στα πατώματα γιατί το έχει τραβίξει πολύ, κι αν ήμουν η Ευά ποσώς θα της ζητούσα και συγνώμη για το χαστούκι, το πολύ να της έδινα κι άλλο.
Όταν κάποιος αρχίζει να πέφτει, το μόνο που κοιτάει είναι ο πάτος, τίποτε άλλο. Να φτάσει επιτέλους για να ξανασηκωθεί.

Σχέσεις...

 Καμιά φορά κάθομαι και σκέφτομαι μήπως τα παλιά τα χρόνια ήταν καλύτερα, και ίσως πιο ανώδυνα για αυτούς που ζούσαν τότε. Για τους ανθρώπους που κάνανε σχέσεις με συνοικέσια, και δεν είχαν άλλη επιλογή να επιλέξουν αυτούς που αγαπάνε, αλλά κάποιος άλλος διάλεγε για αυτούς σύντροφο. Βέβαια εκεί υπήρχαν άλλες δυσκολίες και τη γενική ομολογά της στέρησης της ελευθερίας του ανθρώπου, όμως που ακριβώς έκανε κακό αυτή η στέρηση και αν υπήρχε κάποιο καλό που ίσως το αναπολούμε ακόμα κι αυτοί, η τωρινή γενιά, εμείς που δεν το ζήσαμε. Έτσι, οι δυνατότητες για επαναστάσεις και φιλελευθερισμούς όπως υπάρχουν σήμερα, ήταν περιορισμένες. Υπήρχε για τη γυναίκα κυρίως καταπίεση από το σπίτι της και από τον άντρα της, και από την άλλη και ο άντρας καμιά φορά έχανε την ελευθερία του να επιλέξει κάποια που θα την ήθελε, γιατί έμπαιναν στο ενδιάμεσο κάποια συμφέροντα. Αναγκαστικά, ο καθένας έκανε το συμβιβασμό του, και μάθαινε να ζει με τον άλλον, συμβιβαζόταν με μια άλλου είδους ευτυχία από αυτή που θα φανταζόταν ίσως πιο νέος, πριν παντρευτεί, και θα έπρεπε να είναι ευτυχισμένος με ότι είχε, αλλιώς αναγκαστικά θα ήταν δυστυχισμένος. Αποκτούσε μια άλλη αντίληψη του στη ζωή του για το πώς θα έπρεπε να είναι ευτυχισμένος, ή αλλιώς αν δεν σήκωνε συμβιβασμούς πέθαινε δυστυχής, αλλά πιο γεμάτος ως άνθρωπος γιατί δεν αποδέχτηκε ποτέ μια «σερβιρισμένη» ευτυχία, αλλά επιθυμούσε πάντα την ευτυχία όπως την ήθελε αυτός/ή. 
Ακόμα ίσως και πιο παλιά, κάπου λίγο πριν το μεσαίωνα, οι άνθρωποι τότε, είχαν τη δυνατότητα να επιλέγουν αυτόν που θέλουν να αγαπήσουν. Γνώριζε μια νέα έναν νέο, και απλά ερωτευόντουσαν και κάνανε οικογένεια και γάμο. Ήταν πολύ πιο απλές οι συνθήκες τις ζωής. Με τη διαφορά όμως πως ήταν πιο ονειρικές, πιο ρομαντικές οι αντιλήψεις των ανθρώπων. Αν εξαιρέσεις τις εξαιρέσεις, που αφορούσαν έκτροπα και προσμίξεις με ανθρώπους που είχαν πρώτο ή δεύτερο βαθμό συγγένειας ή κάποιος άντρας είχε πολλές γυναίκες, που σήμερα είναι κάπως απόμακρα για μας και μη αποδεκτά πια, αν και όλα μπορούν να συμβούν, οι υπόλοιποι άνθρωποι και τα χρηστά ήθη της εποχής επέτασσαν τους ανθρώπους να συμβιώνουν μόνο μια φορά στη ζωή τους και να κάνουν πολλά παιδιά με τον σύντροφο που οι ίδιοι είχαν επιλέξει. Και αυτό ήταν το πιο σύνηθες. Όπως οι γυναίκες, έτσι και οι άνδρες περίμεναν κάπου το μοναδικό τους ταίρι, κυρίως αν δεν έμπαιναν στη μέση άλλου είδους οικονομικά συμφέροντα. Κατά τα άλλα, στον υπόλοιπο κόσμο, οι σχέσεις ήταν πολύ απλοποιημένες, πολύ παραμυθένιες. Κάτι που δεν υπάρχει σήμερα, πουθενά. Για παράδειγμα, εγώ με το Στέφανο ήμαστε δυο παιδία τις σημερινής εποχής μας, ελεύθερα από βούληση, απεριόριστα από την οικογένεια, που το φυσιολογικό θα ήταν να επιλέξουμε από μόνοι μας το ταίρι μας, δε μας πίεσε κανείς, δε μας έβαλε κανείς το μαχαίρι στο λαιμό για να ερωτευτούμε, ή για να προχωρήσουμε σε κάποια σχέση με σκοπό το γάμο. Αντ’ αυτού ο Στέφανος δε με σεβάστηκε, εφ όσον δε με ήθελε, δεν είχε κανένα ηθικό φραγμό στο να μου κάνει τη ζωή κόλαση. Ο άντρας της παλιότερης εποχής, θα σεβόταν μια κοπέλα αν δεν την ήθελε, και βέβαια τότε δεν θα προχωρούσαν και σε σεξουαλική επαφή, με πίεση του άντρα προς τη γυναίκα, αν δεν επισυναπτόταν γάμος. Υπήρχε σεβασμός απέναντι στον άλλον. Έκαναν σχέση με κάποια που αγαπούσαν, όχι με κάποια που δεν υπήρχε περίπτωση να αγαπήσουν ποτέ. Αναρωτιέμαι λοιπόν, τι μπορεί να ήταν αυτό που οδήγησε τον Στέφανο να κάνει σχέση με κάποια που δε υπήρχε περίπτωση να σεβαστεί ποτέ στη ζωή του. Μια εκδοχή ότι η οικογένεια, δεν δίνει χριστές αξίες στα παιδιά της σημερινής μας κοινωνίας. Τι άλλο, κάποιο άλλο κέρδος στη ζωή του, από το να του κερνάω τους καφέδες και τα σάντουιτς που έτρωγε κάθε μέρα, θα υπήρχε; Φταίμε εμείς οι γυναίκες που δινόμαστε, έτσι εύκολα από την αρχή σε όποιον μας κάτσει; Φταίει που οι άντρες δεν ορκίζονται ποτέ γάμο επειδή θα σε δούνε και θα σε ερωτευτούνε, γιατί πολύ απλά θέλουν να γευτούν και άλλες γυναίκες στη ζωή τους; Γιατί οι άντρες τις παλιότερης εποχής δεν είχαν ανάγκη να περάσουν από πάνω τους το μισό γυναικείο πληθυσμό της πόλης τους και τους αρκούσε μόνο μία στη ζωή τους; Και τώρα γιατί φταίνε οι γυναίκες που δίνονται πολύ εύκολα; Και εγώ σας λέω ότι και οι γυναίκες εκείνης της εποχής, που δεν είχε έρθει ακόμα ο Χριστός στη γη να κάνει τις προγαμιαίες σχέσεις αμάρτημα, δίνονταν από τη πρώτη μέρα κιόλας στον αγαπημένο τους, αυτό τι λιγότερο είχε από τους σημερινούς άντρες και τις σεβόντουσαν σε όλες τις εκφάνσεις τις κοινής ζωής τους; Δέχομαι ότι οι άνδρες, ως πιο αδύναμο φύλο, ξεσπούνε σε μια γυναίκα και σταματούν να την σέβονται όταν αντιμετωπίζουν οι ίδιοι τους δυσκολίες επιβίωσης. Ξέρουμε ότι οι άντρες γίνονται ενίοτε πολύ βίαιοι και επιβλητικοί λόγω δύναμης στις γυναίκες αλλά όταν αντιμετωπίζουν ζόρια. Όταν δεν αντιμετωπίζουν κάποιο ζόρι όμως, τι είναι αυτό που τους κάνει να θεωρούν τους εαυτούς τους θεούς και να μη σέβονται τίποτα; 

Λοιπόν, δεν καταλαβαίνω, ενώ στις μέρες μας έχουμε τόσες ελευθερίες και οι άντρες πρώτοι και οι γυναίκες με τη σειρά τους, τι εμπόδισε τον Στέφανο και όποιον Στέφανο να φερθεί σωστά και σεβαστικά σε κάποια γυναίκα και να μην την προδώσει ή να μην την πληγώσει;

Δύσκολες κοινωνίες και δύσκολες καταστάσεις και από οικονομικής πλευράς και από πολιτικοοικονομικής και κοινωνικής πλευράς, υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντοτε, γιατί όμως τότε οι σχέσεις κατά γενική παραδοχή ήταν πιο εύκολες παρά σήμερα; Γιατί η τόσο τρομερή και εποικοδομητική εξέλιξη του ανθρώπου, που τελικά μας έχει λυγίσει πλέον και μας είναι εντόνως αφόρητη, πρέπει να επιτάσσει και αλλαγή στις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους, με αφάνταστη δυσκολία; Γιατί μια τόσο δύσκολη εποχή που περνάμε όπως και άλλες εποχές που έχει περάσει το ανθρώπινο είδος να πρέπει να τη δυσκολεύουμε κι άλλο με τις συμπεριφορές μας;

Το έθιμο του Κούτσουρου

Πρίν πολυ πολύ καιρό στα παλιά τα χρόνια, που λένε, μάλλον μιλαμε για μια εποχή μετά το 1800 οι γάμοι γίνονταν με συνοικέσιο. Μετά απο πρόχειρη σκέψη και αφού είχαν κάνει οι πατεράδες τις μοιρασίες με τις προίκες και είχαν τα πάντα συμφωνημένα όπως τα θέλανε, κατα το άγραφο πρςτόκολλο των προξενιών,καλλούσαν τον γαμπρό στο σπίτι της νύφης για ένα λυκούλειο γεύμα και για τα καλοσωρίσματα στο νέο του σπιτικό. Πιθανών για χαλαρή κουβέντα, λίγο χορό και καλύτερη γνωριμία με την νύφη, μιάς και μέχρι τότε την είχε δει μόνο απο μια ασπρόμαυρη κακοτυπομένη φωτογραφία και φυσικά του άρεσε έτσι κι αλλιώς. Μετά λοιπον απο το πλούσιο αυτό γευμα με τα γαμοπύλαφα και τα κατσικάκια στο τραπέζι και αφού ο γαμπρός είχε διπλαρώσει το κατσικάκι και είχε καταφέρει ελάχιστα να συνεφέρει το στομάχι του(χωρίς σόδα!) μετά απο μιά απολαυστική πίπα,μιας και ήταν ορισμένης ηλικίας και μπορούσε να καπνίζει ελεύθερα. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο πατέρας θυμάται δήθεν πως έχει κάτι πολυ επείγουσες δουλειές που δεν παίρνουν αναβολή και χρειάζεται οποσδήποτε να κόψει κάτι ξύλα, που είχε μαζέψει για διάφορες δουλειές και μιας και ήταν βαριά δουλειά και επίπονη σκέφτηκε να ζητήσει τη βοήθεια του γαμπρού. Στο τέλος ο γαμπρός κατέληγε να έχει κόψει κανα κάρο κούτσουρα τελειώνοντας μια δουλειά που απαιτούσε καμια βδομάδα για να τελειώσει.
Το έθιμο αυτό (που το ξέρανε όλοι, τυχαία, εκτός απο τον γαμπρό), έχει τόσο παλιά τις ρίζες του και αποσκοπούσε να εξετάσει πόσο γεροδεμένος ήταν ο γαμπρός που έπαιρνε την νύφη και αν θα μπορούσε και αυτός να τα βγάλει πέρα με τέτοιες δουλειές. Ο γαμπρός βέβαια ήταν έτσι κι αλλιώς παιδί του αγρού και της σκληραγωγίας και τα κατάφερνε περίφημα σε οποιαδήποτε χειρωνακτική εργασία. Μετά και απο αυτή τη δοκιμασία οι πάντες ήσαν ευχαριστημένη και η νύφη που θα έχει έναν τόσο γερό άντρα στο κρεβάτι της...

Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά
σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να
περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό
ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο
το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε
ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το
«σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και
μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς
κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς
δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.
Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες
κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε
ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε
κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη
μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους
δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε
τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει
τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα
και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν
με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο
ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και
μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως
κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια
νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά
φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν
πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες
με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να
βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά
βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό,
αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω,
τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε
χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι
εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε
σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και
δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους
φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους
γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν
υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να
συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο
άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να
περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες
στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς
μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην
άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια
κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο
chat room και γράφοντας ; ) : D : P
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά
μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά
παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να
μεγαλώσεις σαν παιδί...

Are you sure you want to know???

http://www.deathclock.com/